خست نفس (بخل) مانع رستگاری

خست نفس (بخل) مانع رستگاری

در دو آیه از قرآن کریم بر این نکته تأکید شده است که دوری از خست نفس باعث رستگاری می‌گردد. در این آیات از تعبیر "شح نفس" استفاده شده است. "شح" به معنای بخل توأم با حرص است و به حالتی گفته می‌شود که بخل برای آدمی عادت شده باشد. هر كس كه خدا او را از شر تنگ چشمى و بخل حفظ فرموده، در نتيجه نه خودش از بذل مال مضايقه دارد، و نه از اينكه ديگران مالدار شوند ناراحت مى‏شود، چنين كسانى رستگار هستند.

ادامه نوشته

کسب حرام مانع رستگاری

کسب حرام مانع رستگاری

تحصیل مال، امری مطلوب است؛ زیرا مقتضی زندگی دنیوی و مادی آن است که انسان امکاناتی را برای آسایش خود فراهم آورد و به تامین نیازهای مادی خود بپردازد. از این رو در آموزه های اسلامی تحصیل مال مشروع و طیب همانند جهاد در راه خدا دانسته شده است؛ زیرا پاسخ گویی به نیازهای مادی و جنبه های دنیوی، امری لازم و ضروری است و انسان ها در سایه اقتصاد سالم، می توانند بسترهای رشد کمالی خود را فراهم آورند.

ادامه نوشته

غذای حرام مانع رستگاری

غذای حرام مانع رستگاری

غذایی که انسان می خورد، تدریجاً به صورت فکر در می آید. همان طور که روح در ابتدای پیدایش خود جسمانی است و سپس مجرد می شود. اندیشه ها، اخلاق و اوصاف نفسانی نیز این گونه است؛ یعنی همان گونه که ماده طبق حرکت  جوهری روح مجرد می شود، یک غذا نیز با سیر گوهری، اندیشه یا خُلق و صفت می شود.

اگر کسی از راه حرام تغذیه کرد و جوارح و جوانح او رشد یافت، صرف موعظه در او اثر نمی کند و مانند آب در هاونگ کوبیدن است.

ادامه نوشته

اعراض و رویگردانی از یاد خداوند مانع رستگاری

اعراض و رویگردانی از یاد خداوند مانع رستگاری

در برخی آیات قرآن، ذکر خداوند و مداومت بر آن زمینه دست‏یابی به فلاح و رستگاری معرفی شده است. «یَأَایّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ إِذَا لَقِیتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُواْ وَاذْکُرُواْ اللَّهَ کَثِیرًا لَّعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ»[1] «اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، چون با گروهى برخورد مى‏كنيد پايدارى ورزيد و خدا را بسيار ياد كنيد، باشد كه رستگار شويد.»

ادامه نوشته

کفر و شرک مانع رستگاری

کفر و شرک  مانع رستگاری

یکی از موانع فلاح، کفر به خداوند تعالی است. در آیات متعددی از قرآن کریم بر این امر تصریح شده‌است که کافران رستگار نمی‌شوند. «وَ مَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ لا بُرْهانَ لَهُ بِهِ فَإِنَّما حِسابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الْكافِرُونَ»[1] «و هر كس با خدا معبود ديگرى بخواند، كه براى آن برهانى نخواهد داشت، حسابش فقط با پروردگارش مى‏باشد، در حقيقت، كافران رستگار نمى‏شوند».

ادامه نوشته

محنت معتزله

محنت معتزله

معتزله، در سده اول خلافت عبّاسى به احترام و شوكت عظيمى دست يافتند تا بدانجا كه مأمون در دوره خلافت خود، مذهب اعتزال را دين رسمى دولت قرار داد، خود بدان مذهب گرويد، و بزرگان فرقه را در مناصب دولتى گماشت، و نفوذ خويش را در گسترش آن بكار برد، و به دنبال كردن مخالفان مذهب اعتزال پرداخت، و اقرار به خلق قرآن را دليل صحّت عقيده شمرد.

ادامه نوشته