درس هایی از عاشورا
دهم: عاشورا تمرکز رمزهای اسلام
اسلام مرکز رموز و شالودههایی است که اگر مسلمانان به آن دست نیابند، کلیة حوادث را گم کرده و همواره باید به دنبال پیدا نمودن آن گردش کنند. در طول تاریخ بعضی از افراد خداشناس زیر شکنجههای دشمن جان میدادند و کسی نبود تا صدای مظلومیّت آنان را گوش داده و به دیگران برساند، تا حرکت یاریطلبانه صورت پذیرد.
درس هایی از عاشورا
نهم: استراتژی انقلاب امام حسین
محاصره لشکر امام حسین در تاسوعا
در طلیعة سخن، لازم میدانیم حدیثی از امام جعفر صادق پیرامون آغاز غربت امام حسین در روز تاسوعا نقل نماییم تا این روایت شریف مقدمة بررسیهای ما باشد:
هشتم: نمایان شدن چهرههای نقابداران بوسیله عاشورا
از زمانی که ادیان در جامعة بشری مطرح شدند، متدیّنین دو گروه بودند:
گروه اوّل: کسانی بودند که دین را وسیلة اداره زندگی خود قرار دادند؛ زیرا اگر به دینی متدیّن نمیشدند، در آن اجتماع بهرة کافی نداشته و به کلی خود را غریب و فردی اجنبی میخواندند؛ مثلاً نمیتوانست پُستی بگیرد و یا بر طایفهای حکمرانی کند و از آن مسئولیت ارتزاق نماید.
درس هایی از عاشورا
هفتم: انسان نمایشگر مجموعهای از دین
از مجموعه بحثهای گذشته به این نتیجه میرسیم که خداوند تمام خوبیها را در میان اصحاب حضرت ابی عبدالله الحسین قرار داد و در واقع حماسة عاشورا همچون مکتبخانهای است که طالب علم وارد آن میشود و احکام دینی را تلمّذ میکند.
مردم امروز اگر میخواهند به ارزشها و کمالات معنوی مزیّن شوند، باید در دریای بیکرانِ اخلاق، عبادت، فداکاری، دینداری و دینشناسیِ هفتاد و دو تن از شهدای کربلا غوّاصی کنند؛ چون اگر کسی بخواهد انسانهایی را که در مرتبة عالیه قرار دارند مثال بزند، جز شهدای کربلا چه کسانی میتوانند باشند؟ زیرا امام حسین در حقّ آنان فرموده است:
درسهایی از عاشورا
ششم: مسئولیت
در بحث قبلی از دو رسالت بزرگ سخن به میان آمد: یکی شناخت هدف که پیرامون آن مفصّل سخنانی بیان شد و دیگری احساس مسئولیّت بود که با مقدّمهای آن را مورد بررسی قرار میدهیم.
اقسام مسئولیتهای دینی
مسئولیتهای دینی ما بر دو قسم است:
درس هایی از عاشورا
پنجم: عاشورا و ایجاد جرأت در پیروان
مقدّمه
حُبّ و بغض معلول علّتی است؛ گاهی در قالبی ابراز میگردد و گاهی در درون سینه حبس میشود. اظهار و زندانیکردن بغض بدون سبب نیست و شاید ناشی از اغراض درونی و یا سرچشمهاش خوف درونی باشد. اگر مظلومی در مقابل ظالم نمیتواند فریاد بزند و عقدة اندرون خود را خالی نماید، معلول حاکمیت ترس و وحشت است. زمانی ستمدیده سوز دل خود را ابراز میکند که مرد شجاعی را ببیند تا به او جرأت دهد و نیروی ضعیفانهاش را قوی نماید.
درس هایی از عاشورا
چهارم: عاشورا معیار امتیاز حق و باطل
گاهی سخن از فائدة نگارش تاریخ میشود که چه ثمراتی دارد؟ دانشمندان الهی تاریخ را به عنوان درس عبرت برای آیندگان میدانند تا اگر روزی حادثهای تکرار شد، از واقعة گذشته درس بگیرند و اشتباه انسانهای پیشین را مرتکب نشوند. به عبارت دیگر از تاریخ به عنوان «استراتژی» تعبیر میشود؛ یعنی بکارگیری سیاستها و تصمیمگیریهای صحیح در عصر سلف و إجرای آن در زمان بروز واقعة نوین.
درسهایی از عاشورا
سوّم: احیاگری
احیای فکری
عصر خاتمیّت زمان بیداری مردم و رشد فکری آنان بوده است. گوهرها و دُرهایی که در خزینة انسان پنهان بود با ظهور اسلام هویدا شد. در آن زمان قانون مرده نمیتوانست تحوّل ایجاد کند و گنجهای مدفون در جامعه را پیدا نماید. آنچه که در جاهلیت عرب به وقوع پیوست، بیدارکردن آنان از جهل، شرک، افکار مذموم و اوهام باطل بوده، به گونهای که پیامبر به جای اینکه معجزة حضرت موسی و حضرت عیسی را تعقیب کند، إشاعة فرهنگ و نشر حقائق و معارف الهی را عهدهدار شد و أذهان تاریک آن روز را به نور ایمان روشن نمود و لذا علی دربارة هدف بعثت نبی اکرم چنین میفرماید:
درس هایی از عاشورا:
دوم: دین شناسی
مکتب اسلام آزمونی برای انسانهای مسلمان است، همچون آزمونی که جهت ورود به دانشگاه برگزار میشود، همانگونه که در امتحان دانشگاهی تمام شرکتکنندگان زیر نظر پرچم دانشجویی هستند و عدة زیادی نیز به این پژوهش فکری راه پیدا نمیکنند، در دانشگاه اسلام نیز افراد زیادی بنام اسلام فعالیت خود را آغاز میکنند و با برنامههای دینی از قبیل نماز و روزه، اُنس ظاهری دارند؛ ولی دانشگاه اسلام نیز به آزمون سراسری نیاز دارد.
نخست کلمة «شعائر» را مورد بررسی قرار میدهیم، آنگاه شواهدی را پیرامون اینکه عاشورا به عنوان شعائر الهی است ذکر میکنیم.
«شعائر» جمع «شعیره» به معنی پرچم و علامت میباشد[1]، چنانچه شعار و نشانه در جنگ، پرچمی است که طرفین نصب میکنند و در تظاهرات و راهپیمايیهایی که بر علیه دولت یا حزبی صورت میپذیرد اگر با پلاکارتها و پرچمها نباشد، آن تظاهرات را آرام و همراه با سکوت تلقّی میکنند؛ ولی جمعیّتی که با فریادها و نوشتههایی که حاوی مخالفت با دولت است همراه باشد، آنرا شعار گویند. در واقع پرچمِ مخالفتِ آنان همراه با گره کردن مشتها و فریادزدنها و گفتهها میباشد.